Politieke bespiegelingen • Waarom duurt het allemaal zo lang?

Bij mijn voorbereiding voor deze column las ik het hoofdlijnenakkoord van ons nieuwe college. Anders dan mijn medecolumnist Niels van Weeren (zie deze krant van 15 juli), vind ik dat er wel degelijk sprake is van nieuwe ambities en nieuw beleid. Ook de toon is anders. Zo trof mij onder het kopje ‘Bestuur’, de mooie zin, dat het nieuwe college het ‘oog op de bal wil’.

Waarschijnlijk bedacht tijdens de Wereldkampioenschappen Voetbal. Zo ongeveer dus in de periode waarin dit akkoord na veel te lange onderhandelingen uiteindelijk tot stand kwam. 

Ja, waarom duurde dit zo lang? Nu kan je redeneren dat het nog redelijk snel ging in vergelijking met onze buurgemeente Leiden. Daar zijn ze er nog steeds niet uit. Sterker, op 27 augustus gaan de partijen per fietstocht de Leidse wijken in om input op te halen bij inwoners.

Ons nieuwe college wil, behalve het ‘oog op de bal’, ook ‘oog hebben voor het proces’: mensen meenemen om de doelen te realiseren.

Natuurlijk, nieuw beleid slaagt alleen bij voldoende draagvlak. Maar een goede voetballer heeft ook lef nodig. De tegenstander moet tenslotte gepasseerd worden. En als je doelen wil realiseren, die wel in het algemeen belang zijn, maar een aantal bewoners niet zint, mag verwacht worden dat het college de bal er toch in schiet.

De kop boven deze column slaat niet alleen op de lange tijd, die het kostte om tot een akkoord te komen, maar ook op de lange tijd, die het kost om in onze gemeente maatschappelijk belangrijke projecten van de grond te krijgen.

Voorbeelden te over. Neem de nieuwbouwplannen in het Hofbrouckerpark. Zelf was ik eind jaren ’90 (!) als bestuurslid van Hofwijck al bezig met deze plannen. Of de plannen voor de plek van het voormalige party centrum La France. 

En meer recent de vertraging rond de nieuwbouw van sociale woningen op de plek van het voormalige KPN-gebouw aan de Karel Doormanlaan. 

‘Uiteindelijk moet er gescoord worden’

En zo zijn er nog veel meer projecten, die al veel te lang op realisatie wachten. En dat is jammer. Want de behoefte aan woningen en met name betaalbare woningen is zo gigantisch groot is dat al dat ge-traineer maatschappelijk onverantwoord is. Uit een recent onderzoek dat Holland Rijnland Wonen liet doen, blijkt dat het aantal woningzoekenden in onze regio in vijf jaar met 40.000 personen is gestegen tot ruim 171.000 personen. En maar wachten!

Nu is dit alles niet alleen de gemeente te verwijten. Ambtelijke molens kunnen beslist harder draaien, maar ook particuliere eigenaren en projectontwikkelaars maken soms uit eigen belang geen haast. Vaak is het ook een handjevol omwonenden, dat uit angst voor iedere verandering plannen jarenlang vertraagt. Dat zij daarbij soms spreken namens een veel grotere achterban, is bovendien niet altijd de waarheid. 

Behalve woningbouw lopen soms ook andere mooie plannen onnodig vertraging op. Zo hoorde ik laatst in het biljartcentrum het trieste verhaal over het voormalige clubhuis van de Oegstgeester Golfclub (vroeger UDO-Golf). Tien jaar geleden afgebrand, en nog steeds is er geen oplossing voor die plek. Het biljartcentrum wil uitbreiden, maar stuit op allerlei onduidelijke eigenaars of pachtersbelangen.

Ik hoop daarom twee dingen. Dat het nieuwe college inderdaad het ‘oog op de bal’ houdt en zijn maatschappelijke ambities waarmaakt. Maar ook dat eigenaren en omwonenden bereid zijn het grotere belang te zien.

Oog voor het proces is goed. Maar uiteindelijk moet er ook worden gescoord.

Anton van Kempen

vkdw@planet.nl