Irma en Gerard Verhagen zestig jaar getrouwd

In de Van Assendelftstraat woont een zeer vitaal koppel waar de liefde nog iedere dag van afspat. Afgelopen maandag ontvingen Irma en Gerard Verhagen burgemeester Emile Jaensch omdat zij op zondag 16 augustus hun zestigjarig huwelijk vierden.

Al 52 jaar woont het sociale echtpaar in de gezellige straat achter het Oegstgeester gemeentehuis. “Toen we trouwden zijn we eerst aan de Terweeweg gaan wonen, in één van de houten huisjes die mijn vader gekocht had,” vertelt Irma Verhagen. Haar vader, Th. Dofferhoff, was eigenaar van fruithandel Californië, die sinds november 1932 aan de De Kempenaerstraat 41 gevestigd was. “Ik heb daar na ons trouwen ook gewerkt”, vertelt haar man Gerard, die daarvoor als tuinder in Stompwijk de kost verdiende.

“We zijn allebei van kinds af aan gewend om hard te werken”, mijmert mevrouw, maar zonder wroeging in haar stem. “Zo ging dat in die tijd. Je werkte de hele dag, ging eten, daarna slapen, en dan weer aan het werk. Ik heb heel veel uur in de winkel van mijn vader gewerkt.” Th. Dofferhoff bezat rond zijn winkel wel negenhonderd vierkante meter grond, waarop ook het één en ander verbouwd werd. “Hij ging altijd naar de groothandel”, vertelt de bruid. “Maar op dat stuk grond stonden onder andere aardbeitjes, die wij als kinderen dan weer plukten en prachtig in bakjes legden om te verkopen aan onder andere Huis ter Duin in Noordwijk.”

Bruid en bruidegom kunnen zich beiden hun ontmoeting zeer goed herinneren. “Wij gingen altijd op zaterdagavond vrij dansen bij Evert Castelein”, vertelt Gerard Verhagen. Voor zijn vrouw was dat minder vanzelfsprekend omdat haar vader erg beschermend was. “Ik werkte hard, en gelukkig mocht ik op een avond samen met mijn zussen gaan dansen in Leiden.”

Gerard zag drie zussen binnenkomen. Zijn oog viel eerst op de voorste, maar een andere jongen was hem te snel af. “Dus toen nam ik nummer twee”, vertelt hij met gevoel voor humor. “En dit was eigenlijk de goede, dat was Irma. Zij was niet gewend om uit te gaan, en kwam na die dans direct gezellig de hele avond naast mij zitten. Bovendien haakte ze na een kwartier haar been al om de mijne.”

Twintig en negentien waren ze, en beiden hoopten dat ze elkaar nog eens tegen zouden komen. “Maar zij had gezegd dat ze van haar vader waarschijnlijk niet snel nog een keer uit mocht. Dus toen zij uiteindelijk wel weer ging, was ik er niet. Dat kreeg ik van mijn vrienden te horen, en dus waagde ik het er in december 1964 nog eens op.”

Gelukkig mocht Irma van haar vader toch nog een keer uit dansen, en dus ontmoetten ze elkaar opnieuw bij Castelein. Na deze avond volgde een uitgebreide correspondentie, waarbij Gerards jongere zussen regelmatig meelazen. “Onder de postzegel schreef ik ‘Ik hou van jou’,” lacht Irma.

Vanaf het begin is Gerard dol op zijn meisje. “Mijn vrienden fluisterden me in dat ik de beste van het nest had gekozen. Een hardwerkend meisje met een groot verantwoordelijkheidsgevoel.”

Irma hoort de woorden van haar man glimlachend aan. “Daarna heb ik hem eigenlijk alleen maar verwend”, zegt ze. “Zo zat ik nou eenmaal in elkaar. Pas de laatste jaren doen we dingen in het huishouden samen.”

In het najaar van 1970 ruilde Gerard de groentewinkel van zijn schoonvader in voor een baan in de buitendienst bij de gemeente Oegstgeest. “Via Driekus Werkhoven kwam ik op het gemeentehuis bij de heer Dobbelaar terecht. Tot 1979 ben ik hier blijven werken.” Overigens maakte hij ook deel uit van de vrijwillige brandweer.

Na een hoveniersopleiding volgde een baan in Zoetermeer als opzichter. Verhuizen zat er niet in, want zijn vrouw had vanaf het begin duidelijk gemaakt: “Ik ga niet weg uit Oegstgeest.”

Irma werkte al die jaren als oppas en in de huishouding bij gezinnen. “Voorwaarde was wel altijd dat ik mijn eigen zoons, Gerard en Gordon, mee mocht nemen.”

Vakanties waren er in de eerste jaren niet bij. Pas toen ze een jaar of dertig waren, trokken ze er met de tent op uit richting Duitsland in hun eigen Ford Taunus.

Op zijn 61e mocht Gerard Verhagen al met pensioen.

Stilzitten past nog altijd niet goed bij het echtpaar. Gerard houdt zich graag bezig met de tuin en werkt graag in de volkstuin bij Tuinvereniging Het Zonneveld aan de Leidse Nachtegaallaan, en Irma borduurt en maakt mooie boeketten met kraaltjes. En de onderlinge plagerijtjes zijn na al die jaren duidelijk niet verdwenen.

Op 16 augustus werd de diamanten bruiloft uitgebreid gevierd met familie, kinderen en de zes kleinkinderen. Ook het petekind at gezellig mee in Chinees-Indisch Restaurant De Nieuwe Wereld.

Tekst en foto Willemien Timmers