Almondehoeve Lifestyle en Antiek nog open tot 1 juni

Nog even en de Almondehoeve Lifestyle en Antiek is niet meer. Na 53 jaar zal de bijzondere winkel, die zijn gloriejaren kende in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, verdwijnen om plaats te maken voor een mooi nieuwbouwwijkje dat dezelfde naam krijgt.

Door Willemien Timmers

Eigenaar Eric van der Reijden (1950) loopt met een dubbel gevoel door zijn mooie, grote zaak met 3000 vierkante meter showrooms, waar nog heel veel prachtigs te vinden is. Bij bijna alle objecten (denk aan antieke kasten, tafels, stoelen en serviesgoed) weet de geboren Leidenaar een prachtig verhaal van herkomst te vertellen. 

Geen meubelstuk is ‘zomaar’ de zaak binnengekomen. Liefdevol benoemt hij bij allerlei meubels de bijzonderheden. ‘Tsja. Er zit inderdaad veel sentiment in de zaak. Kijk bijvoorbeeld naar deze kasten uit Spanje. Ik weet nog dat we daar vijfhonderd kilometer voor zijn omgereden.’

De collectie van antieke meubelen is afkomstig uit Spanje, China, India, Duitsland, Engeland en Oostenrijk. Verder is er naast de winkel een werkplaats waar meubelen worden gerestaureerd.

Sinds enkele jaren heeft de Almondehoeve ook een showroom met tribale art. Hier vind je beelden, maskers en gebruiksvoorwerpen uit vooral Afrikaanse landen. Waarschijnlijk gaat Eric hier in de toekomst op kleine schaal mee verder.

1975 - Eric is een Spaanse kast aan het restaureren 

Scherpe prijzen

De antiekzaak hanteert in deze laatste maanden scherpe prijzen. ‘Alles is enorm afgeprijsd, en daarnaast mogen klanten ook bieden. Wel “eervol”, zeg ik er altijd bij, want alle stukken die hier staan, zijn hun prijs dubbel en dwars waard.’

Historie

Eric vertelt passievol over de geschiedenis van Almondehoeve Lifestyle en Antiek. ‘Laat ik bij het begin beginnen’, lacht hij, terwijl hij de om aandacht bedelende hond Bodhi van zijn zoon Niels een kleine snack geeft.
Hij vertelt over zijn grillige schoolcarrière die begon op de Leidse Haanstraschool aan het Rapenburg. Het gezin Van der Reijden woonde toen op de Nieuwe Rijn in Leiden, en verhuisde halverwege Erics lagere schooljaren naar de Prinses Irenelaan in Oegstgeest.

Erics vader Huub, een zeer markant man, was een fervent jazzmuzikant, en speelde saxofoon, trompet en piano. ‘Ik kan mij niet anders herinneren, of er klonk jazzmuziek bij ons thuis. Geregeld was onze huiskamer de plek waar door allerlei bandjes geoefend werd.’

Huub begon als muzikant met het geven van privé gitaar- en pianolessen, maar dat zette financieel geen zoden aan de dijk. ‘Daarom startte hij met het geven van schriftelijke muziekcursussen, en dat liep als een trein. Muziekinstituut Unique had mijn vader het genoemd, en hij verkocht cursussen als “leer jazzgitaar spelen in acht dagen”. Niet goed – geld terug, stond er altijd bij. Prachtig. Dat was in die tijd helemaal nieuw. Hij begon zelfs met schriftelijke danslessen en verstuurde lessen in oosterse vechtsporten door heel Nederland’, herinnert Eric zich. ‘Hij was echt een goed zakenman, en een markant persoon. Hij vond iedereen burgerlijk.’

Aangestoken door het muziekvirus volgde kleine Eric al vanaf zijn vijfde levensjaar pianolessen. ‘Later, toen ik eenmaal op het Rijnlands Lyceum in Oegstgeest zat, ben ik erbij gaan drummen. Dat had ik mijzelf aangeleerd, net als gitaar en contrabas spelen. Ik speelde in schoolbandjes, en trad later op met bands in het patronaatsgebouw aan de Rhijngeesterstraatweg, wat later La France heette.’

Schoolcarrière

De ijver die Eric toonde om zichzelf nieuwe nummers op nieuwe instrumenten aan te leren, stond in schril contrast met zijn schoolprestaties. Lachend: ‘Ik heb zo ongeveer dubbele jaren gedraaid op alle leerinstituten die ik na de lagere school bezocht heb. Altijd was ik met muziek bezig, dus dat leren had totaal mijn focus niet.’ Vader van der Reijden was daar minder blij mee. Hij stuurde Eric, toen hij in de derde en vierde op het Rijnlands bleef zitten en van school af moest, naar Internaat Noorthey in Bloemendaal. ‘Helaas voor hem had ik ook daar maar weinig rust in mijn kont. De tweede maal het vijfde jaar van de HBS-B, bleek tot mislukking gedoemd toen ik halverwege het seizoen de ziekte van Pfeiffer en een angina bleek te hebben. Met veel hulp van de toenmalige directeur, die hier en daar een oogje toekneep, heb ik het uiteindelijk gehaald.’

Dieren, muziek en antiek

In 1971 ging Erics lang gekoesterde droom om diergeneeskunde te studeren in vervulling. Hij verhuisde naar Utrecht, maar zijn levensstijl brak hem ook daar op. Naast zijn studie en het musiceren pakte Eric een andere grote passie op: het restaureren van antiek. Op familievakanties in Spanje werden namelijk altijd al de rommelmarkten afgestruind op zoek naar mooie dingen.

1971 - Eric (20 jaar) aan het snuffelen op de rommelmarkt van Barcelona 

‘In 1972 nam mijn vader voor het eerst mooi oud glaswerk uit Spanje mee, dat hij dan zolang in de garage stalde. Het jaar erna, in ’73, volgden de eerste meubeltjes. Bij één van de antieke kastjes hing het deurtje eruit. Of ik dat kon repareren…?’
Vader Huub begon in datzelfde jaar met de verkoop van meubelen vanuit de garage van zijn huis.
Van het één kwam het ander, en een jaar later had Eric een eigen werkplaats en vier studenten die voor hem werkten.
Hij was dag en nacht bezig: in het weekend ging hij richting Oegstgeest om daar met zijn band op te treden, doordeweeks ‘studeerde’ hij diergeneeskunde en was vaak tot in de nacht bezig om oude meubels een nieuw leven in te blazen.

Na tweemaal het eerste, tweemaal het tweede en tweemaal het derde jaar diergeneeskunde gedaan te hebben, besloot Eric op zijn 26e de eer aan zichzelf te houden, en te stoppen met zijn studie. ‘Het ging eenvoudigweg niet meer.

Almondeweg

In 1977 nam de ‘antiekhobby’ van vader en zoon Van der Reijden dusdanige vormen aan dat ze aan de Almondeweg begonnen met het verkopen van hun waar vanuit houten voormalige directieketen van makelaardij Proper. De antiekwinkel heette in die jaren nog “Antiek zònder tierelantijnen”. ‘Die ruimte werd te klein, en uitbreiden mochten we niet van de gemeente. Dus huurden we de kassen op het terrein hiernaast. We bestraatten de boel en hingen doeken op tegen de condens.’

Hip

Het was de tijd dat antiekboerderijen heel erg ‘in’ waren. Het was hip om antiek te hebben en dus gingen veel Nederlanders er in het weekend op uit om antiekzaken te bezoeken. ‘Ik vond het begrip ‘antiekboerderij’ maar niets’, lacht Eric. ‘Dus is het ‘hoeve’ geworden: Almondehoeve. Het liep vanaf het begin als een trein.’
Het verkopen vanuit de kassen bleek geen blijvende oplossing omdat de onderhuurconstructie illegaal bleek. ‘Toen moesten we de kas uit, maar we hadden echt extra ruimte nodig. Ik kwam in gesprek met toenmalig wethouder Ton Kohlbeck en legde hem uit dat er echt iets moest gebeuren. We hadden in die tijd twaalf mensen op de loonlijst!’ herinnert Eric zich.

De wethouder kwam langs, en uiteindelijk gaf hij een vergunning om een nieuw gebouw neer te zetten. ‘De Groenhoevelaan was nog niet eens gebouwd in die tijd.’

Het was een drukke tijd: zo runden vader en zoon van 1979 tot eind 1982 ook jazzcafé ‘De Run-Inn’ in Amsterdam, waar ze zelf ook optraden.

Vier generaties van der Reijden bij het slaan van de eerste paal van ‘nieuwe winkel’ in 1989 v.l.n.r. Niels, Huub, Willem, hier 93, en Eric van der Reijden

Populair

In 1989 werd het nieuwe gebouw neergezet aan de Almondeweg. ‘De Welstandscommissie had allerlei eisen. Over hoeveel verdiepingen het mocht zijn en welke kleur er op de gevel mocht. Uiteindelijk hebben we áchter het pand ook nog nieuwe ruimtes kunnen bouwen om alles kwijt te kunnen.

Filialen

De Almondehoeve was zo’n succes dat er ook nog een tweede zaak aan de Geversstraat kwam. De ‘Gevershof’. Er werd flink geadverteerd in die tijd. ‘Daardoor kwamen mensen uit heel Nederland en van ver daarbuiten naar ons toe.’ Dat adverteren was overigens vrij ongebruikelijk in die tijd.
De Van der Reijdens gingen wel tegen meer gewoontes in. ‘Zo waren we zeven dagen per week open, en hadden daarnaast op de donderdag en vrijdag ook nog eens koopavond. Dat we ook op zondag verkochten, schoot bij sommigen in het verkeerde keelgat, en leidde zelfs tot politiebusjes voor de ingang.’
Uiteindelijk werd de zaak naar één filiaal teruggebracht. ‘We hebben ook nog even een zaak gehad in Noordwijk op De Grent en in Hillegom op de doorgaande weg. Maar dat gaf alleen maar gedoe.’

Koninklijk

Tot aan 2002 floreerde de handel in antiek welig. ‘We hadden weken, zoals tussen Kerst en Oud en Nieuw, dat we de drukte amper aankonden. Ik herinner me dat we op een Tweede Paasdag wel eens 1500 klanten op één middag hadden.’ Zelfs het koninklijk huis was, in de persoon van prinses Beatrix (toen Koningin), een periode vaste klant.

Andere tijden

‘We hadden gouden jaren, tot we ons in maart 2002 afvroegen: “Staat het hek eigenlijk wel open?” Het was heel bizar. Ineens was in Nederland, en heel Europa, de interesse in antiek verdwenen, en sindsdien is het nooit meer zo goed geworden. Blijkbaar was de smaak veranderd.’ Antiek was dus ook zijn ‘beleggingsfunctie’ verloren. Er brak een heel andere tijd aan, onder andere door de opkomst van woonketens zoals Ikea.

Langzaamaan vroegen we ons af hoe we verder moesten. Een jaar of tien geleden was duidelijk dat we uiteindelijk gingen stoppen. Maar hoe pak je dat aan? Heel mijn leven zit in de zaak.’
En niet alleen dat van hem. De Almondehoeve is een echt familiebedrijf, waar ook zusje Ingrid, voormalig echtgenote Josje en hun zoon Niels werken. In 2002 werkten er zo’n twintig medewerkers. Chef van de restauratie Herman Koolmoes, en Paula, Ingrid en Josje zijn zelfs meer dan 45 jaar in dienst (geweest). Overal in het immense pand staan prachtige, unieke dingen. ‘Stoelen, tafels, kasten, glaswerk, spiegels, kunst … er is voor de liefhebbers van alles te vinden.’
Eric laat zien dat hij ook nog een speciale afdeling Afrikaanse kunst heeft. ‘Ook dat moet ergens heen, want deze zomer moet alles leeg zijn.’
Ook al weet hij dat het niet anders kan, het gaat hem als antiekliefhebber aan het hart dat alle antiek weg moet. ‘Het is een zee van prachtige meubels en huisraad die inmiddels zeer zwaar afgeprijsd zijn. Alles moet nu echt weg.’

Mei 2021 - de uitverkoop is begonnen - Foto: John Vroom

De Almondehoeve was en blijft een unieke zaak. ‘Wij zijn nog de enige zaak in Nederland met dit soort spullen. Zoek je iets moois voor in je interieur? Dan is dit dé tijd om voordelig iets bijzonders aan te schaffen.’
Daarnaast zijn er bij de Almondehoeve in deze laatste weken nog veel mooie, unieke cadeaus te vinden. ‘Vanaf een paar euro neem je al iets unieks mee naar huis. En alles is van goede kwaliteit, want er is al rommel genoeg’, zegt Eric met een glimlach.

Plan

Eric is blij dat hij zes jaar geleden een goede samenwerking is gestart met de Citystone Group. ‘Citystone heeft mooie plannen kunnen maken voor het nieuwe wijkje dat hier gaat komen.’
‘Het plan dat er ligt is echt leuk. Ik ga er zelf ook wonen, op een mooi plekje naast mijn oude achtertuin, die park wordt. Ik moet veel dingen die mij lief zijn gedag zeggen, maar gelukkig komt er een mooi nieuw plekje voor terug waar ik in 2028 hoop te gaan wonen.’