Hartverwarmend Kerstdiner

De kantine van FC Oegstgeest rook op donderdagavond 18 december anders dan op een doorsnee zaterdag. Geen bierlucht, geen natte jassen, maar een heerlijke geur van eten dat met zorg was klaargemaakt. Het was tijd voor het Hartverwarmend Kerstdiner.

Voor de derde keer bij FCO, maar dit keer volledig gedragen door de club zelf. Dat maakte deze editie bijzonder.

Overdag was de ruimte langzaam in ‘vorm’ gebracht. Tafels verplaatst, stoelen rechtgezet, lichtjes opgehangen. De FCO-hoofdsponsor liep rond met zijn vrouw, deed wat gedaan moest worden en verdween weer naar de achtergrond. Zo werkt het meestal als mensen zich verbonden voelen: ze maken geen punt van hun aanwezigheid.
In de keuken stond een onwaarschijnlijk goede ploeg. Bestuursleden met schorten om, handen in pannen en afwas, en daartussen Maarten Mulder uit de O19. Jong, geconcentreerd en volledig onderdeel van het geheel. Pieter, Dirk en voorzitter Pepijn sneden, proefden en overlegden. Niet efficiënt misschien, wel gezamenlijk.
De bediening lag in handen van de meiden van de 17-1. Dat bleek de motor van de avond. Ze liepen af en aan, maakten grapjes en praatjes met de gasten. Hun vrolijkheid werkte door in de zaal. Gesprekken kwamen los, mensen bleven langer zitten, gezichten ontspanden. Jong tilt oud soms letterlijk op, zonder het te beseffen.
Wendy hield overzicht, rustig en scherp. In de zaal nam burgemeester Emile Jaensch de tijd voor verhalen en vragen. In de keuken stond wethouder Tim van Tongeren af te drogen. Niemand stond erboven, niemand ernaast. Iedereen deed iets.
Aan het einde van de avond was er geen slotakkoord, maar een zacht samenvallen. Jong en oud door elkaar, gesprekken die nergens heen hoefden, handen die werden vastgehouden bij het afscheid. In de kantine zat het dorp aan tafel: spelers en bestuurders, pubers en ouderen, mensen die elkaar kenden en mensen die elkaar die avond pas leerden zien. Een voetbalclub bleek even het middelpunt waar generaties elkaar raakten. Niet groots, niet ingewikkeld. Gewoon samen, in dezelfde ruimte, met aandacht voor de ander. En dat was gewoon prachtig.