Han van Zaal neemt na 39 jaar afscheid van de Leo Kannerschool

Afgelopen week nam docent Han van Zaal (68) afscheid van de Leo Kannerschool aan de Hazenboslaan. 39 jaar lang heeft hij lesgegeven aan deze school voor voortgezet speciaal onderwijs voor kinderen met een vorm van autisme. “We gaan hem missen als mentor voor de klas, als docent groen, maar ook als attente collega voor andere collega’s”, aldus adjunct-directeur Daphne de Moulin. “Hij is een docent die de kinderen echt zíet.”

Door Willemien Timmers

“De basis is vertrouwen”, vertelt de bevlogen Van Zaal tijdens een pauzemoment. De Zoeterwoudenaar (‘eerst Rijndijk en toen Dorp’) volgde eind jaren zeventig de pabo in Den Haag. “In die tijd waren er weinig banen voor leerkrachten, dus ben ik een tijdje vrachtwagenchauffeur geweest.” Een baan die best paste bij het ‘straatschoffie’ dat hij was, maar hij was toch blij toen hij op een ZMOK-school in Scheveningen aan de slag kon. “Een heftige tijd, omdat de leerlingen vaak een ingewikkelde thuissituatie hadden. Daarnaast vloog de schuttingtaal je om de oren.”

Na nog even in Gouda te hebben gewerkt, kwam Han van Zaal in Oegstgeest bij de Leo Kannerschool terecht. “In die tijd hadden we VSO1, VSO2 en VSO3. Drie groepen dus. Terwijl we nu al op 25 groepen zitten. Van zo’n twintig man personeel, zijn we naar rond de tachtig gegaan.”

In die jaren had de Leo Kannerschool nog een leerlingpopulatie met ZMOK-kinderen en leerlingen met autisme door elkaar. “Dat was geen goede combinatie”, aldus Han. Daphne herinnert zich hoe zij als beginnend docent samenwerkte met Han, en de handdoek in de ring wilde gooien. “Hij wist mij te motiveren om ‘gewoon door te gaan’ en niet weg te lopen.”

Groeien

Han heeft in alle jaren veel plezier in zijn werk gehad, ook al had hij soms pittige groepen voor zich. “In het speciaal onderwijs moet je je weg vinden, en je manier van denken en handelen aan de kinderen aanpassen. En elke dag moet je weer gewoon opnieuw beginnen als de vorige heftig was.” Hij genoot er van om de kinderen te zien groeien en daar ook de ouders bij te betrekken. “Ik belde ze ook op als ik zag dat het goed ging.”

Meester Han van Zaal heeft in veel vakken lesgegeven, en jaren geleden ook het vak ‘groen’ opgezet. In de schoolvakanties ging hij zelfs nog naar de tuin om de planten water te geven zodat alles er na de vakantie ook nog goed bijstond. “Leuk om de leerlingen enthousiast te maken voor werken in het groen.” In de klas houdt hij ervan om geschiedenisverhalen te vertellen. Daarnaast was Han in alle jaren een onmisbare, fanatieke kracht tijdens het schoolkamp: voetbal, avondspellen en kampvuur waren echt zijn ‘ding’. “Het was zo leuk om te zien dat de leerlingen hiervan genoten. Als ze na jaren terugkomen op school om gedag te zeggen, dan vertellen ze het vaak nog heel enthousiast over kamp.”

Afscheid

In de klas werd vorige week met bloemen en taart afscheid genomen van Meester Han, en ook van het docententeam kreeg hij veel hartelijke bedankjes. “We gaan hem enorm missen”, laat Daphne weten, die als leuk feitje ook vertelt dat de altijd humoristische Han 39 jaar lang met dezelfde tas naar school kwam. “Dat klopt”, lacht Han. “De oude pukkel uit mijn diensttijd.”

Vervelen zal Han van Zaal, vader van twee kinderen en opa van één kleinzoon en twee bonus kleindochters (en een derde kleindochter op komst), zich zeker niet. “Ik heb genoeg te doen, en sluit niet uit dat ik af en toe mijn schouders nog onder een onderwijsklus zal zetten.”