In memoriam schrijfster Merlyn Frank

Op 25 mei overleed een markante dorpsgenoot: schrijfster Merlyn Frank. Lang woonde ze aan de Rembrandt van Rijnlaan waar de tekst ‘Niets is mooier dan het leven licht te nemen’ in sierlijke letters boven de voordeur stond. De tekst symboliseerde haar levensmotto waar een aangrijpende gebeurtenis centraal stond. 

Merlyn Frank werd op 11 september 1940 in Amsterdam geboren. Ze groeide op in de Joodse Rivierenbuurt. Op 25 mei 1943 werd ze samen met haar ouders en pasgeboren broertje in de trein naar Westerbork gezet. Bij een technische stop in Utrecht verschenen een man en vrouw voor het raam. Het bleken studenten van het Utrechtse verzet. Haar moeder Koosje liep met Merlyn en haar broertje naar de uitgang. In een flits werden ze uit de trein getild. De trein reed verder, haar broertje ging met de vrouw naar links en zij met de man naar rechts. Van het ene op het andere moment was ze alleen op de wereld. Beide kwamen in verschillende pleeggezinnen terecht. Merlyn bleef hopen dat haar ouders nog ergens waren. Misschien wel verdwaald in de bossen van Polen. Ze kwamen niet en zouden nooit komen. Ab en Koosje Frank gingen op 13 juli met de trein van Westerbork naar Sobibor en vonden vlak na aankomst de dood. Merlyn overleefde de oorlog net als haar broertje. Ze zouden elkaar pas vele jaren later weer terugvinden. 

Na de oorlog was het zaak vooruit te kijken. Merlyn volgde een tijdje een tolkenschool in Geneve en werkte onder andere voor vliegmaatschappij El Al, waar ze naast het organiseren van groepsreizen, ook schreef voor de bulletins.

Zolang het ging, vertelde ze kinderen haar verhaal.

In de jaren negentig besloot ze te gaan schrijven. Aan de hand van documenten en gesprekken met nabestaanden reconstrueerde ze het leven van haar moeder. Het leverde het aangrijpend boek Koosje een dinsdagskind op. Later schreef ze nog Vliegende kiep, Ver weg en Heel dichtbij en Terugblik. In alle boeken verwerkte ze haar herinneringen aan de oorlog en de periode erna. Daarnaast was ze jarenlang vrijwilliger voor het studiecentrum Kamp Westerbork. Zolang het ging bezocht ze scholen om kinderen haar verhaal persoonlijk te vertellen. Dat vond ze belangrijk. Zeker in de wereld van nu.