Paul en Nena Kerckhoff-Oosthoek zestig jaar getrouwd

1 uur geleden Algemeen

Paul en Nena Kerckhoff-Oosthoek zijn zestig jaar getrouwd. In die zes decennia voerde hun leven hen over de hele wereld. Ze verhuisden met jonge kinderen, maakten nieuwe vrienden aan de andere kant van de wereld en leerden zich telkens opnieuw ergens thuis te voelen. Maar één plek bleef steeds terugkomen: Oegstgeest. Inmiddels wonen ze er opnieuw alweer vele jaren, spelen ze nog altijd golf en volgen ze met belangstelling wat er in hun gemeente gebeurt.

Op donderdag 27 augustus was het zestig jaar geleden dat Paul en Nena elkaar het jawoord gaven in het gemeentehuis van Oegstgeest in het Wilhelminapark. Dit betekent een diamanten huwelijk. Vandaar dat de burgemeester van Oegstgeest, Emile Jaensch, bij het echtpaar langskwam om hen te feliciteren. Hun oudste zoon Martijn en oudste kleinzoon Nicholas waren daar eveneens bij aanwezig.

Hockey

Paul en Nena kenden elkaar al uit de buurt, maar leerden elkaar beter kennen bij de Oegstgeester hockeyclub LMHC, die nu LOHC heet. Nena vertelt: “Tijdens een onderling mixed toernooi miste het team waarin ik speelde een keeper. Ik zocht meteen Paul op of hij wilde keepen voor ons team. Daar ging hij op in. We waren nog in onze tienerjaren. Paul woonde vlak in de buurt van het huis waar ik met mijn ouders, toen ik veertien was, ben komen wonen. We zagen elkaar geregeld als we de honden uitlieten. Zo ontstond de klik en na het hockeytoernooi begon de verkering”, aldus Nena. De relatie mondde ruim zes jaar later uit in een huwelijk, toen ze 23 en 24 waren. Uiteindelijk vestigde het paar zich in het huis van Nena’s ouders en daar wonen ze nog tot op de huidige dag.
Het echtpaar kreeg drie kinderen: twee zoons en één dochter. De dochter heeft twee zoons, dus zijn er twee kleinkinderen.

Loopbaan bij Shell

Beide echtelieden hebben de universiteit bezocht. Nena studeerde rechten in Utrecht en Paul volgde de studie scheepsbouw in Delft. Aan het einde van zijn studie kreeg Paul al een aanbod van Shell om bij hen te komen werken als opzichter bij de bouw van Shell tankers. Hij stelde dat aanbod uit tot na zijn studie en daaropvolgende militaire dienst. Direct daarna trad hij in dienst bij Shell en zou daar blijven tot aan zijn pensionering op bijna 56-jarige leeftijd. “Ik ben nu bijna langer met pensioen dan dat ik heb gewerkt”, grapt hij. Door zijn vele dienstjaren voor Shell in het buitenland kon hij relatief vroeg met pensioen.
“Na zijn pensionering zijn we veel binnen Europa gaan reizen. We hadden voor Shell al jaren in verre oorden vertoefd en daardoor relatief weinig van Europa gezien”, geeft Nena aan.

Paul begon bij Shell in Assen. Daar moest hij als gasingenieur bij het Groningse gasveld het compressiegebeuren in kaart brengen. Tevens moest hij een jaar geluidsniveaus meten om na te gaan of de buurt niet te veel overlast had van de gaswinning.

Buitenland

Het bleek het begin van een leven waarin een nieuwe standplaats nooit ver weg was. Het gezin ging voor Shell de wereld in.

In 1973 kwamen Paul en Nena met drie kleine kinderen aan in Midland, Texas. De kinderen waren één, drie en vijf jaar oud. Veel spullen hadden ze aanvankelijk niet bij zich. De luchtvracht stond nog in Houston en de zeevracht was al onderweg naar Michigan, hun volgende bestemming. Het gezin moest het voorlopig doen met vijf koffers en vooral veel improvisatievermogen.

Nena kijkt daar niet met tegenzin op terug. Het hoorde bij het leven dat ze samen hadden gekozen. “Het is een avontuur dat je samen aangaat. Het is leuk”, zegt ze over de vele verhuizingen.

Ook voor Paul betekende werken bij Shell voortdurend iets nieuws. In Amerika was hij betrokken bij de bouw van een kleine raffinaderij. De rode draad in zijn loopbaan was niet zozeer één functie, maar juist de afwisseling, want bij Shell veranderde het werk om de paar jaar.

Na Amerika volgden vijf jaar Brunei en drie jaar Oman. Begin jaren negentig kwam daar een verhuizing naar Australië bij. Door het uitbreken van de Golfoorlog duurde het een aantal maanden voordat het echtpaar weer samen kon zijn. Het waren juist de jaren waarin de drie kinderen studeerden. Dat maakte de afstand soms groot, al kwamen de kinderen in de zomers ook naar Australië.

Internationale opvoeding

De internationale jeugd van de kinderen heeft zijn sporen nagelaten. De grens overgaan werd binnen het gezin nooit iets uitzonderlijks. “De drempel voor ons om naar het buitenland te gaan is denk ik wat lager dan voor heel veel andere mensen”, vertelt zoon Martijn, die als enige van de kinderen in Nederland woont, maar regelmatig lange reizen maakt.

De twee andere kinderen, Ariëtte en Erik, wonen en werken in de Verenigde Staten. Kennelijk hebben zij het avontuurlijke loopbaanverleden van hun ouders overgenomen. Ook de kleinkinderen wonen daar. “Ik ben naar Nederland teruggekomen om in Delft te studeren”, vertelt kleinzoon Nicholas, die ook de Nederlandse nationaliteit heeft. “Misschien komt mijn broer ook binnenkort.”

De kleinzoon spreekt vloeiend Nederlands, iets dat hij van zijn moeder meekreeg. “Als hij Engels tegen haar sprak, deed ze alsof ze hem niet begreep”, weet Nena zich te herinneren.

Enthousiaste golfers

“Wij zijn al vele jaren enthousiaste golfers”, vertellen Paul en Nena. Het echtpaar is al sinds de jaren zestig van de vorige eeuw lid van de Noordwijkse Golfclub, die in 1915 is opgericht en daarmee één van de oudste golfverenigingen van Nederland is. Ook in het buitenland speelden zij veel wedstrijden. Paul: “Mijn jongere broer van 81 speelt zelfs in het Nederlandse seniorenteam.” Paul was jarenlang vrijwilliger binnen meerdere commissies van de Noordwijkse Golfclub.

Nena vertelt dat ze dertig jaar vrijwilligerswerk voor verpleeghuis Wijckerslooth heeft gedaan, zoals koffie en thee schenken en de planten verzorgen. Ze was ook actief betrokken bij de schoolbibliotheek toen de kinderen in Oegstgeest naar school gingen.

Plannen genoeg

Het vitale paar Nena (84) en Paul (83) zit bepaald niet achter de geraniums. Ze golfen nog steeds en gaan elk jaar één of twee keer naar de Verenigde Staten om de kinderen en kleinkinderen te bezoeken. Een paar jaar geleden maakten ze met kinderen, kleinkinderen en aanhang nog een reis door Arizona en bezochten ze samen de Grand Canyon.

Paul gaat met zijn jaarclub uit zijn Delftse studententijd nog een trip naar België maken.

Fijne woongemeente

Paul is in Oegstgeest geboren, dus hij zag de gemeente in zijn leven sterk veranderen. Gebieden die hij uit zijn jeugd nog als weiland kende, zijn inmiddels bebouwd. Toch waardeert hij Oegstgeest juist om het groene en open karakter. “Het is een plezierige, groene gemeente”, zegt hij. Dat karakter vindt hij iets om zorgvuldig mee om te gaan. Bij nieuwe bouwplannen, zoals bij het Hofbrouckerpark, vraagt hij zich daarom af hoeveel verdichting een gebied kan verdragen.

Ook andere ontwikkelingen in en rond Oegstgeest volgt hij kritisch. Zo houdt hij zich bezig met verkeers- en bouwplannen rond station Leiden Centraal en de mogelijke gevolgen daarvan voor Oegstgeest.