Juf Claire Gilissen met pensioen

Het was een dag met een lach en een traan: Op donderdag 16 juli nam juf Claire Gilissen afscheid van haar klas en van Montessorischool Oegstgeest. Ze heeft de pensioengerechtigde leeftijd bereikt na maar liefst 41 dienstjaren in het onderwijs, waarvan maar liefst 26 jaar in Oegstgeest. Een icoon van de school vertrekt. Al vanaf haar derde wist ze dat ze juf wilde worden.

Juf Claire startte haar onderwijsloopbaan op 29 juni 1979 in Maastricht. “Het was in die tijd moeilijk om een baan te krijgen, maar ik had het geluk dat ik vanaf die dag fulltime een eigen klas kreeg,” vertelt ze nog steeds enthousiast als alle kinderen naar huis zijn vertrokken. Vijf jaar daarna kwam er een bijzondere uitdaging op haar pad: in Beek hielp ze, als adjunct- directeur, later als directeur, bij de oprichting van de eerste openbare basisschool in het dorp. “We begonnen met dertien kinderen van allerlei leeftijden, en binnen een jaar waren dat er vijftig.”

Tien jaar werkte ze hier met veel plezier. “Alle aspecten kreeg ik mee, van onderhandelen met de gemeente, samenwerken met de burgemeester, ouders, en architecten, tot het uitzoeken van onderwijsmethoden.”

Toen ze vertrok naar het westen telde de school maar liefst 450 leerlingen. Claire ging wonen in Oegstgeest, de woonplaats van haar partner, en kreeg twee prachtige kinderen.

Oegstgeest

Toch kon ze niet zonder het onderwijs, en ging aan de slag bij een school in Wassenaar. “Daar was de sfeer voor haar onherkenbaar. Toen ik mijn oudste, mijn zoon, hier naar de Montessorischool bracht en vertelde dat ik leerkracht was, kreeg ik ’s avonds een belletje dat ik les mocht komen geven bij de kleuters. Het enige probleem was dat mijn dochter nog maar drie jaar was. Gelukkig was daar een oplossing: zij mocht al mee naar de kleuterklas.”

En zo begon, in mei 2000, haar jarenlange loopbaan in Oegstgeest. “Een fijn, warm bad. Ik was vanaf het begin verliefd op deze school.”

De laatste jaren werkte ze fulltime met ontzettend veel plezier in een middenbouw-combinatiegroep 3, 4 en 5. “Ik heb vijftien jaar gewerkt met duo-partner Marianne in de bovenbouw. Een heerlijke tijd waarin we naast het harde werken ook erg veel gelachen hebben.”

Hart voor de zaak

Met veel plezier denkt Claire terug aan haar gedegen kleuteropleiding. “Natuurlijk zijn er daarna allerlei veranderingen gekomen zoals de komst van de computer, maar eigenlijk is het lesgeven nog precies hetzelfde.” Ze vertelt dat ze zich eigenlijk niets anders herinnert dan dat ze juf wilde worden. “Als klein meisje van drie speelde ik al schooltje. Het heeft er altijd al ingezeten.” De pabo had ze en de Montessori opleiding deed ze in Den Haag.

Juf Claire staat bekend als een lieve, maar duidelijke juf met hart voor de zaak. “Ik wilde eigenlijk ook alleen maar fulltime werken, omdat je dan je leerlingen en ouders het beste leert kennen en een extra leuke band met hen opbouwt. Ik wil dat de kinderen in mijn klas zich veilig en gelukkig voelen.”

Kinderen

Alle leerlingen ontvingen een klein knuffeltje van juf Claire als afscheidscadeau. Eerder in het schooljaar had zij de kinderen al een nog kleiner knuffeltje gegeven, zodat het uiteindelijke afscheid een blijvende symbolische betekenis kreeg. Ook de ouders kregen per gezin een klein aandenken mee. 

Namens de kinderen en ouders kreeg de leerkracht verschillende cadeaus aangeboden. De kinderen hadden zelf een gezamenlijk afscheidscadeau gemaakt. Daarnaast overhandigden ouders een persoonlijk cadeau, een prachtig kunstwerk, en een kaart met een boodschap waarin zij haar bedankten voor haar geduld, lessen en zorg voor de kinderen.  

Gemengde gevoelens

Afgelopen 5 juli was Claire jarig, en bereikte ze de pensioengerechtigde leeftijd. Ze plakte er nog een paar weken aan vast om het schooljaar goed af te sluiten. “Natuurlijk had ik nog mogen blijven, fulltime of parttime, maar ik wil niet zonder goed na te denken zomaar doorgaan. Ik zou zomaar nóg dertig jaar les willen geven. Emotioneel gezien zou ik dat zo doen, maar ik wil mijzelf beschermen en er eerst rationeel naar kijken. Het afscheid doet me wel wat. Ik kijk er met zeer gemengde gevoelens naar. Wellicht ga ik in de toekomst nog parttime aan de slag. Eerst maar even alles een tandje lager en vrolijk op vakantie gaan. In september zal ik dan wel even moeten slikken of huilen, want al die schatteboutjes en lieve kinderen ga ik heel erg missen.”

Tekst en foto’s Willemien Timmers