Jan en Evelien Voogd 65 jaar getrouwd

In hun prachtige tuin, naast het boerderijtje waarin zij in het bos van Rhijngeest wonen, verwelkomden Jan en Evelien Voogd op maandag 6 juli burgemeester Emile Jaensch. Hij kwam hen van harte feliciteren met hun 65-jarig huwelijk. Onder het genot van de groene omgeving én een heerlijk stuk hazelnoot-schuimgebak, luisterde de burgervader naar verhalen van nu en vroeger.

Het sympathieke echtpaar vertelde over hun kindertijd, die van Evelien in voormalig Nederlands-Indië en van Jan in Delft, en over hun studententijd.

Kus

Evelien kende Jan al vanaf haar vijftiende, maar leerde hem pas goed kennen op een studentenfeest, waar ze zijn introducee was. Toen op Tweede Kerstdag 1956 daar een feestje van zijn jaarclub bij kwam en er gezellig werd gedanst, volgde de eerste kus en was het ‘aan’.

Evelien studeerde biologie en werd en is tuinarchitect en Jan studeerde af in de geneeskunde. Hij werd hoogleraar neuroanatomie aan de Universiteit Leiden, en aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Met plezier en het nodige relativeringsvermogen kijkt hij terug op zijn carrière. “Ik weet meer dan ik verwacht had.”

Na hun huwelijk op 8 juli 1961 ging het stel inwonen bij een tante aan de Rijnsburgerweg. Later verhuisde het echtpaar voor vijf jaar naar de Hogewoerd om daarna weer aan de Rijnsburgerweg te gaan wonen. Sinds 1995 wonen Jan en Evelien in hun huidige woning, waar ooit mensen woonden die op Endegeest werkten.

Vijf jaar geleden kwam burgemeester Jaensch ook op bezoek. In de afgelopen jaren hebben ze naar alle tevredenheid in Oegstgeest gewoond. “Het is wel naar dat er zoveel mensen in onze omgeving overlijden”, zucht Evelien, die nog regelmatig op tuinreis gaat. “Van Jans Jaarclub leven nog maar drie van de vijftien mannen.”

Samen merken ze dat ze steeds meer afhankelijk worden van elkaar. “Vroeger nam je elkaars aanwezigheid misschien meer voor kennisgeving aan”, peinst Jan. “Maar nu waardeer je elkaar meer, en weet je dat je elkaar niet wilt missen.” Evelien beaamt dat. “Ook al maken we soms ruzie, dat leggen we ’s avonds altijd weer bij. ‘Godzijdank dat je er nog bent’ denk ik dan.

Tekst Willemien Timmers