Politieke bespiegelingen • Uw woning delen of splitsen?

Als ‘oud volkshuisvester’ lees ik nog steeds met enige trouw de vakpers over bouwen en wonen. Zo las ik onlangs dat Rijksbouwmeester Francesco Veenstra een lans breekt voor het splitsen van woningen. Dat zou op korte termijn meer woningen opleveren dan nieuwbouw. Want de ambitie van het nieuwe kabinet om 100.000 nieuwe woningen per jaar te bouwen lijkt verre van realistisch. Dit ondanks de slogan ‘Het kan wel’ van D66, winnaar van de laatste landelijke verkiezingen. En bij ons in Oegstgeest ook de grootste bij de gemeenteraadsverkiezingen.

Het idee van Francesco is eenvoudig: maak van één woning twee, of misschien zelfs drie. Veel huizen zijn daar groot genoeg voor. Gemeenten zouden dat alleen wat makkelijker moeten maken.

Daar zit zeker wat in. Uit analyses blijkt dat meer dan de helft van de Nederlandse huishoudens erg ruim woont. Gemiddeld beschikken we over 131 vierkante meter per huishouden. In Frankrijk en Italië ligt dat rond de 100. Nederlanders wonen dus niet alleen ruim, maar eigenlijk een beetje koninklijk. Meer dan een half miljoen huishoudens woont zelfs ‘sterk overdadig’, terwijl starters en alleenstaanden vaak genoegen moeten nemen met kleine appartementen of noodgedwongen langer thuis blijven wonen.

Zoals dat nu eenmaal gaat in de vakpers, zijn er ook tegengeluiden. Mijn oude studievriend Friso de Zeeuw - tegenwoordig voorzitter van de commissie met de indrukwekkende naam STOER (Schrappen van Tegenstrijdige en Overbodige Eisen en Regelgeving) - noemt het splitsen van woningen vooral luchtfietserij. Volgens hem heeft het de afgelopen jaren maar weinig extra woningen opgeleverd.

Andere deskundigen kijken daarom liever naar woningdelen. In verschillende buurlanden wordt dat actief gestimuleerd. Allereerst valt op dat daar veel nadruk wordt gelegd op sociale voordelen. In Frankrijk bestaan zelfs organisaties die dat regelen. Hoe meer kleine hulp de huurder biedt – een boodschap doen, een lamp indraaien – hoe lager de huur. In Duitsland noemen ze het au pairs; niet voor kinderen, maar voor ouderen. Stimuleren in Nederland zou kunnen door de belastingvrije grens voor huurinkomsten (nu 6.342 per jaar) te verhogen en ook andere beperkende regels aan te passen. Een kleine subsidie voor een extra badkamer of kitchenette zou ook al helpen.

Zelf zie ik nog een andere mogelijkheid: een app voor woningdelen. Geen datingapp – al weet je nooit wat er van komt – maar een plek waar huiseigenaren en woningzoekenden elkaar kunnen vinden. Met profielen, wensen en misschien zelfs de vermelding: “houdt van tuinieren”.

Zeker het delen van woningen zou ook in Oegstgeest kunnen helpen het tekort aan woonruimte op te lossen. Want als er ergens ‘te groot’ gewoond wordt is het wel hier. Tegelijk hoor ik steeds vaker – vooral van alleenstaande leeftijdgenoten – dat ze best kleiner zouden willen wonen. Maar ja, er zijn nauwelijks nieuwe appartementen. En dus blijft men zitten waar men zit. Begrijpelijk ook. Want laten we eerlijk zijn: vertrekken uit het prachtige Oegstgeest is ongeveer het laatste wat je wilt.

De gemeenteraad stelde in 2023 de huidige Woonvisie vast, die loopt tot 2030. Voor een nieuwe Woonvisie wordt meestal een paar jaar tevoren een nieuw woningbehoefteonderzoek gedaan.

Ik roep het nieuwe college van B&W op om bij dat onderzoek ook grondig te laten onderzoeken hoeveel bewoners best hun woning zouden willen delen.

Of nog beter: wacht daar niet op. Begin er gewoon alvast mee.

En mocht ik binnenkort in de vakpers lezen dat Oegstgeest ineens vooroploopt met woningdelen, dan beloof ik u nog meer mijn best te doen op het schrijven van deze columns.

Reageren?

Anton van Kempen - vkdw@planet.nl