Yvonne Weermeijer heeft 35 jaar met veel plezier in Oegstgeest gewerkt. |
Yvonne Weermeijer heeft 35 jaar met veel plezier in Oegstgeest gewerkt. | Foto: Willemien Timmers

Jeugdverpleegkundige Yvonne Weermeijer met pensioen

Algemeen

Nog een paar weken werkt jeugdverpleegkundige Yvonne Weermeijer bij het Centrum voor Jeugd en Gezin in Oegstgeest, en dan gaat ze van haar welverdiende pensioen genieten. Maar liefst 35 jaar was zij voor heel veel ouders een steun en toeverlaat bij de consultatiebureaubezoeken met hun kindje.

‘Ik heb de mooiste baan die er is’

Door Willemien Timmers

Dit jaar is Yvonne 65 geworden, en wordt het tijd voor andere dingen. “Afgelopen kerst heb ik de knoop doorgehakt om voor de zomer te gaan stoppen.” Geen eenvoudige beslissing, want ze is nog steeds dol op haar werk. “Maar het is goed zo, en gelukkig is er inmiddels zeer goede opvolging gevonden.”

Het is 1977 als de sympathieke Leidse haar inserviceopleiding volgt in het voormalige Elisabeth Gasthuis in Haarlem. Na de havo wil zij graag met mensen werken. “Ik genoot van de opleiding en vond de combinatie theorie en praktijk heerlijk.”

Het einde van de opleiding betekent in die tijd ook het einde van de betrekking bij het ziekenhuis. Ze gaat op zoek naar een baan, die ze vind in de buurt van haar vriend, bij het Academische Ziekenhuis Groningen. “Ik ging fulltime aan de slag op de afdeling chirurgie. In jurk nog toen”, lacht ze.

Kruiswerk

Omdat ze graag wijkverpleegkundige wil worden, volgt ze een aantal jaar later in Amsterdam de HBO-opleiding maatschappelijke gezondheidszorg. Na wat omzwervingen begint ze op 1 december 1987 bij de Kruisvereniging in Sassenheim, en in 1989 wordt binnen dezelfde organisatie Oegstgeest (de Lijtweg - zie archieffoto Wil van Elk) haar standplaats.

“Dat is dit jaar 35 jaar geleden. Ik weet het nog goed, want in dat jaar werd ook mijn zoon geboren. Ik was blij dat er hier de mogelijkheid was om parttime te werken.” In haar beginjaren verzorgt de zorgorganisatie zorg voor ouderen én kinderen. “Pas in de jaren negentig werd dat anders. Eerder ging je ’s morgens op pad om bijvoorbeeld wonden te verzorgen, en dan deed je ’s middags het consultatiebureau. Later koos ik voor de kleine kinderen.”

Veranderingen

Yvonne vertelt dat er in 35 jaar veel veranderd is. “Toen ik begon was het heel gewoon dat de moeders thuisbleven om voor de kinderen te zorgen. Er was nauwelijks kinderopvang. Nu werken beide ouders vaak zo goed als fulltime en gaat de kleine vier dagen naar het kinderdagverblijf.” Ze geeft aan dat ouders ook assertiever en mondiger zijn geworden. “Daar speelt internet ook een rol in. Een rol die niet altijd positief uitwerkt. Ouders worden overstelpt met meningen, en komen hier op het consultatiebureau vragen wat wij ergens van vinden omdat ze door de bomen het bos niet meer zien.”

Ze noemt als voorbeeld de trend om kinderen niet te laten vaccineren. “Vroeger volgde iedereen gewoon klakkeloos de visie van het consultatiebureau. Nu is dat echt anders, en zijn ouders kritischer geworden. Gelukkig vaccineren in Oegstgeest de meeste ouders hun kinderen gewoon.”

Een ander verschil met ‘vroeger’ is de leeftijd waarop kinderen zindelijk worden. “Twee jaar was een heel normale leeftijd toen ik hier begon. Nu zijn er kinderen die soms niet naar school kunnen omdat ze met vier nog niet zindelijk zijn. De luiers zijn voor de kleintjes soms gewoon te comfortabel. Ik herinner mij de katoenen luiers en plastic broekjes nog. Die wilden dreumesen niet aan hebben in de zomer, en dan ging het snel.”

Door de jaren heen heeft ze ervaren dat Oegstgeester ouders veel nadenken over voeding en opvoeding. “Hier gaan maar weinig kindjes met een zoet flesje naar bed, roken ouders niet of niet waar hun kinderen bij zijn, en doen moeders hun best zo lang mogelijk borstvoeding te geven.” Ook denkt ze dat relatief gezien de leeftijd van moeders in Oegstgeest niet eens zoveel hoger is geworden. “In Oegstgeest lag de leeftijd dat vrouwen voor het eerst moeder werden altijd al wat hoger.”

Meedenken

Nog steeds geniet Yvonne van het contact met de ouders en het kind. “Dit werk is zo leuk om te doen! En het mooie is dat ik soms de tweede generatie langs zie komen. Het is erg fijn om een plek te zijn waar ouders hun verhaal kwijt kunnen en waar met ze meegedacht wordt over de ontwikkeling van hun kindje. Of het nu motorisch, sociaal of qua taalontwikkeling is. Omdat wij zoveel kinderen door de jaren heen hebben gezien en ook onze kennis up-to-date is, zien wij vaak al snel of er iets aan de hand is. Zo kunnen we eventueel in een vroeg stadium hulp aanbieden of doorverwijzen.”

‘De leukste baan’

Yvonne Weermeijer is 13 juni voor het laatst op het Oegstgeester consultatiebureau te vinden. “Ik zal het hier gaan missen, want ik heb de mooiste en leukste baan die er is. Gelukkig val ik niet in een zwart gat, maar ga ik genieten van mijn tijd en mijn twee kleinkinderen, die ik ongetwijfeld vaker zal gaan zien.”

Afbeelding

Uit de krant

Uit de krant